صحنه _نما

سلام بر فلسطین..سلام بر کودکان بی زبان غزه.

ای کاش هر چه آرزو بود برای کودکان غزه بر آورده میشد.

نفرین بر جهانی که آدمیت بوی خون میدهد.

ای عربهای هوس باز   الان روز خوشتان است.

ای اسراییلیها که نطفه حرام در زنهایتان هر روز بزرگتر میشود.

و از ریشه حرامزاده اید.

آه مسلمانان روزی چنان به ریشه شما میزند که تاریخ هم قادر به نوشتن آن نخواهد

بود.

اهای اروپایی ها بدانید که روزی میشود که برای گرفتن یک لقمه نان به جان همدیگر

بیفتید.

به امید پیروزی فلسطین.

هرگونه تأکید مکانیکی بر بخشی از قیافه بازیگر، نشانگر یک گسستگی یا شکاف در روند روان جسمانی است. شاید این شکاف به شکل یک فک سفت، تمایل به جویده حرف زدن، تغییر حالت ایستادن، صاف کردن گلو، خنده بسیار، حرکت زیاد لبها یا تکان دادن سر، هنگام گوش کردن بروز کند. در این گونه مواقع، بازیگر به جای انکه اجازه دهد نیروی عاطفی بر تمام جسم او تأثیر گذارد، آن را تنها در یک نقطه جای داده است. آنچه بازیگر را آزار می دهد، همین نحوه کنترل احساس است.

اگر کل بدن در کنش نمایشی و کشمکش احساسی درگیر شود، شخصیت پردازی، روان، کامل و برانگیزاننده خواهد بود. دوربین می تواند به بازیگر در این خود تحلیلی کمک کند. می توان صحنه را در نماهای نزدیک، متوسط و دور تمرین کرد. سپس بازیگر می تواند رفتار خود را در مقابل دوربین مشاهده کند و از کسانی که به پیشرفت او علاقمندند، در این باره نظر خواهی کند. برای آنکه بازیگر در کار آشکار کردن کامل خود موفق شود، باید موانع موجود در رفتار و عمل خود را ریشه کن کند.

زمانی که قسمتهای خاصی از بدن به کار گرفته می شوند، اغلب مواردی از باز آفرینی تجربی و بصری وقایعی مربوط به زندگی گذشته شخصی خود را گزارش می کنند. کار با تکنیک الکساندر تأثیر شگرفی در رهایی از تنش روحی، خستگی احساسی و همین طور فرو نشاندن تنشهای جسمی دارد.

آزمایش روان جسمانی، نوعی تکنیک شناسایی این نقابها و پایان دادن به آنها در مواقع ضروری است. برای اجرای نقش در فیلم، ابتدا باید خویشتن خویش را آشکار کرد.

زمانی تکنیکهای بازیگری، عمدتاً روی پرورش تکنیکهای بیانی و جسمانی و هر یک جدای از دیگری، متمرکز بود. بازیگران لحن صدا، تقویت صوتی و تنفس دیافراگمی را می آموختند. گفتارها جهت مکثهای تنفسی، خط کشی و به چند بخش تقسیم می شدند و لغات خاصی برای تأکید بیشتر انتخاب می شدند.

جسم و صدا تربیت می شدند تا وسایل تحقیق زیبایی کاملاً ایده آل باشند؛ لحن پر طنین از بدنهای زیبا.

تحقیقات تئاتری دیگری وجود دارند که نظر بازیگر را به عنوان یک هنرمند روان جسمانی جلب می کنند: تحقیقات دلسارت درباره واکنشهای درون گرا و برون گرا، تمرینات بیو مکانیک میر هولد، تکنیکهای تئاتر شرق و کشفیات انجام شده توسط گروتوفسکی هنگام کار با بازیگران.

با انجام آزمایش روان جسمانی بر روی یک بازیگر می توان دریافت که جسم او تا چه اندازه قادر به انعکاس حالت روانی اوست. این دو عامل ـ روان و جسم ـ باید در پی هم عمل کنند تا یک شخصیت پردازی کاملی را ارئه دهند.

اغلب بازیگران احساس را به یک قسمت از بدن محدود می کند: دستها. اما دستها ضعیفتر از آن هستند که کل انرژی خروشان احساسی را در بر بگیرند و بنابراین، آن را با حرکات کوچک بیشمار و در نهایت بی مفهوم آزاد می کنند. عضلات بزرگتر بدن نیز باید به کار گرفته شوند. تمرینات استفاده از کل بدن هنگام تمرین دیالوگ در حین انجام یک کار، بازیگر را تعلیم دوباره خواهد داد. برای مثال، بازیگر می تواند دیالوگ خود را در حالی تمرین کند که جعبه های بزرگ را برداشته و به محلی دیگر پرتاب می کند. حتی قدم زدن سریع یا دویدن در جا در حین تمرین دیالوگ، تمام ساختمان عضلانی بدن را به حرکت وا می دارد. (ادامه دارد)