صحنه _نما

- نحوه لبخند زدن و سپس انحنا دادن به لبها و حفظ آنها در وضعیت، تا لحظه ای که این کار متوقف شود.

- نحوه راه رفتن، ریتم و وزن گامها بر روی زمین.

- نحوه ای که چشمها نور را جذب و منعکس می کند.

- درجه تنش عظلانی در حالت بی حرکتی.

- شکل لبها.

- تیزی نگاه.

- حرکت تقریباً نامحسوس عضلات صورت هنگام زمزمه کردن، حرف زدن یا فریاد کشیدن.

فک سفت و جلو آمده ناشی از خود پسندی عمدی.

- شانه های قوز کرده بدن هنگام احساس نا امنی.

- حرکت غمگین پلکها هنگام تحلیل.

تیپ شخصیتی با این نشانه های جسمی مشخص می شود. بازیگر باید یکی از این نوع حرکات را برای یک صحنه یا نمای خاص انتخاب کند. احتمالاً او نوعی را که با حال و هوای شخصیت یا صحنه هماهنگی دارد بر می گزیند و یا نوعی را که نقطه مقابل حال و هواست.

ابعاد سینمایی و حرکتی تیپ شخصیتی به وسیله نوع برخورد فرد با فضا، زمان و وزن متمایز می شوند. شخصیت و خلق و خو، اغلب در ستیز با این سه عامل و یا تسلیم به آنها بیان می شوند

بازیگر فیلم نباید صدای خود را تربیت کند تا مانند صدای بازیگر تئاتر که از تلفظ استاندارد استفاده می کند، شنیده شود. او در عین حال که یاد می گیرد از صدایش در مقابل استفاده غلط و آسیب دیدگی محافظت کند، باید کیفیت صدا و الگوی گفتاری خود را حفظ کند.

در فیلم، داشتن کیفیت و الگوی صوتی متمایز مفید است؛ حتی اگر این الگو گوشخراش، مردد، ضعیف و یا لرزان باشد. صدا یا الگوی گفتاری متمایز کمک می کند تا بازیگر هویت پیدا کند.

"همفری بوگارت" از بیان و تلفظ تئاتری استفاده می کرد که به عنوان یک صدای تعلیم دیده، توجه را جلب می کرد. بعدها بوگارت در کارش راحت تر شد و طبیعی تر صحبت کرد و یکی از جذابترین صداهای آن را به سینما اعطا نمود.

همه بازیگران سینما باید بتوانند تفاوتهای احساسات خود را به اقتضای نقش و بدون توجه به اینکه دارای چه نوع صدای طبیعی هستند، به شکل صوتی بیان کنند. کنترل تنفس می تواند برای بازیگر حساس باشد، به خصوص در یک صحنه مرگ. تمرینات کنترل تنفس در تمام کتابهای فن بیان یافت می شوند. هر بازیگر سینما همچنین از بلند خواندن درسها سود خواهد برد. تربیت صدا، هم ظرفیت ششها در عمل دم و هم کنترل تنفس در طول بازدم را افزایش می دهد. یکی از کارهای تکنیکی بازیگر فیلم این است که جملات یا دیالوگهای اضافی را دوبله کند.