صحنه _نما

بازیگر فیلم نباید صدای خود را تربیت کند تا مانند صدای بازیگر تئاتر که از تلفظ استاندارد استفاده می کند، شنیده شود. او در عین حال که یاد می گیرد از صدایش در مقابل استفاده غلط و آسیب دیدگی محافظت کند، باید کیفیت صدا و الگوی گفتاری خود را حفظ کند.

در فیلم، داشتن کیفیت و الگوی صوتی متمایز مفید است؛ حتی اگر این الگو گوشخراش، مردد، ضعیف و یا لرزان باشد. صدا یا الگوی گفتاری متمایز کمک می کند تا بازیگر هویت پیدا کند.

"همفری بوگارت" از بیان و تلفظ تئاتری استفاده می کرد که به عنوان یک صدای تعلیم دیده، توجه را جلب می کرد. بعدها بوگارت در کارش راحت تر شد و طبیعی تر صحبت کرد و یکی از جذابترین صداهای آن را به سینما اعطا نمود.

همه بازیگران سینما باید بتوانند تفاوتهای احساسات خود را به اقتضای نقش و بدون توجه به اینکه دارای چه نوع صدای طبیعی هستند، به شکل صوتی بیان کنند. کنترل تنفس می تواند برای بازیگر حساس باشد، به خصوص در یک صحنه مرگ. تمرینات کنترل تنفس در تمام کتابهای فن بیان یافت می شوند. هر بازیگر سینما همچنین از بلند خواندن درسها سود خواهد برد. تربیت صدا، هم ظرفیت ششها در عمل دم و هم کنترل تنفس در طول بازدم را افزایش می دهد. یکی از کارهای تکنیکی بازیگر فیلم این است که جملات یا دیالوگهای اضافی را دوبله کند.